Isang araw, naging tahimik. Walang ingay. Wala na ang dating iyak ng pagsusumamo at naglahong bigla ang hikbi ng paghingi ng tulong. Marahil, kung may sapat na lakas ng loob lang ako dati, siguro malaki na ang aking kaibigang aso. Siguro, masaya kami ngayong naghahabulan habang hinihingal Sa palagay ko, kung naging matapang lang ako, hindi sana pasakit ang kaniyang dinanas kundi wagas na kalinga mula sa akin at mayroon sana siyang matatawag na pamilya.

Pa answer mga tol.​